Ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την αγωνία, με την αγανάκτηση με τον πόνο. Το μεγάλο ΌΧΙ είναι δεδομένο αλλά αμφισβητήσιμο. Για σύνταξη μόνο 120 ευρώ αυτόν τον μήνα, από την τράπεζα μπορείς να βγάλεις 60 ευρώ, σπίτι σου πρέπει να τρως μετρημένα, τα λεφτά μετρημένα, τα λεπτά μετρημένα. Ο κόσμος κάνει σχέδια, άλλοι λένε θα γυρίσουν στα χωριά να έχουν να τρώνε, νομίζουν ότι εκεί θα είναι εύκολα, άλλοι αντιμετωπίζουν την κατάσταση με χιούμορ. Οι φοιτητές γυρνάνε σπίτια τους, άλλοι έχουν ξεμείνει στην φοιτητική εστία χωρίς χρήματα να γυρίζουν στους γονείς τους, στις πόλεις τους για να ψηφίσουν. Η τηλέοραση και το ραδιόφωνο προπαγανδίζουν ασταμάτητα, το ίντερνετ σχολιάζει την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Στην εποχή της αμέσης πληροφόρησης επικρατεί η παραπληρόφορηση.
Τα παιδιά το μόνο που ξέρουν είναι ότι έρχονται δύσκολες μέρες, οι μεγάλοι δεν σταματάν να σκέφτονται την φουρτούνα που θα έρθει. Η Ευρώπη έσκαψε τον λάκο μας και προσπαθόντας να της το ανταποδώσουμε ρίχνοντας την μέσα πρέπει να πέσουμε και εμείς. Οι πόλεις άδειασαν από τώρα, ότι λεφτά έχουν απομείνει τα ξοδεύουμε σε τρόφιμα, ότι τρόφιμα έχουν απομείνει τα βάζουμε στην κατάψηξη. Ο φόβος κυριαρχεί και ρίχνοντας μια ματιά στην Ελλάδα νομίζεις ότι κανείς δεν φοβάται. Δεν μπορείς να δεις τίποτα άλλο παρά κουράγιο που κρύβει τον φόβο και τα δάκρυα που ο κόσμος πρέπει να συγκρατήσει. Πολλοί από αυτούς τους αγανακτησμένους δεν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει, εκείνοι στις καφετέρειες που με τις πολιτικές τους συζητήσεις αναστατώνουν ολόκληρη την αγίου Νικολάου. Αυτοί είναι οι χειρότεροι, αυτοί πληρώνουν τρία ευρώ τον καφέ αντί να πάρουν λίγο γάλα, λίγο ψωμί, λίγο ρύζι να έχουν να τρώνε. Αυτοί δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει.
Με μια ματιά στα βλέμματα των ανθρώπων μου έρχεται να τους συγχαρώ για την δύναμη τους, παρά τον φόβο, παρά την θλίψη, παρά το προσωπείο του κουράγιου. Περισσότερο δύναμη από όλα σου δίνουν εκείνα τα παιδιά, τα πολύ μικρά, που δεν μιλάνε καθαρά ακόμη. Αυτά που χωρίς να έχουν φταίξει σε τίποτα θα πάρουν την πρώτη γεύση από πόλεμο της πιο απάνθρωπης μορφής, αυτόν χωρίς όπλα, σφαίρες και στρατό. Αυτόν που σε κάνει να στρέφεσαι εναντίον του συνανθρώπου σου επειδή τρώει λίγο καλύτερα από σένα, αυτόν που γεννάει το μίσος στις ψυχές των ανθρώπων. Και ύστερα θα μου πεις, μα έφταιξε κανείς; Το θέλησε κανείς αυτό; Ποιος θέλει να πεινάσει; Ποιος θέλει να φοβάται; Και φοβάμαι. Για πρώτη φορά στην ζωή μου πραγματικά φοβάμαι.
